कविता म्हणजे...
कधी अबोल असते,
कधी खूप बोलते,
कधी मनाच्या उरी रुखरुख,
तर कधी प्रेमगंधात न्हालेली दिसते...
कधी अक्षरांमध्ये वेदना मांडते,
कधी शब्दांमध्ये हसू लपवते,
कधी स्वतःलाच शोधत जाते,
तर कधी नकळत आपल्याला बदलते...
कधी एक ओळ पुरेशी असते तिची,
तर कधी कितीही लिहिलं तरी अपुरीच वाटते...
कधी तुटलेल्या स्वप्नांचं प्रतिबिंब असते,
तर कधी नव्या स्वप्नांची चाहूल देते...
कधी धावत्या आयुष्याला थांबवणारी,
तर कधी थांबलेल्या मनाला चालायला शिकवणारी...
कधी दुराव्याच्या अंतराला मिटवणारी,
तर कधी जवळ असूनही ओळख विसरणारी...
कधी सुकलेल्या पानासारखी शांत,
तर कधी वाऱ्यासोबत गाणारी...
कविता म्हणजे नेमकी काय असते?
कदाचित एक आपणच शोधलेली, पण आपल्यालाच न सापडलेली...
कधी मनाच्या गाभाऱ्यात दडलेली,
तर कधी ओठांवर अलगद उमटलेली...
कधी काळजाचं ओझं हलकं करणारी,
तर कधी मनाच्या गहिऱ्या जखमा उघडणारी...
कविता म्हणजे नेमकी काय?
एक जिवंत जाणीव, एक अव्यक्त हाक...
कधी न सुटणारी गुंतागुंत,
तर कधी मुक्त आकाशातलं स्वच्छंद पाखरू...
कविता म्हणजे नसते केवळ अक्षरांची मालिका,
ती मनाला जखमी करूनही हळुवार शिवते..."