खयाली पुलाव...

ही कविता आशांच्या स्वयंपाकघरात स्वप्नं शिजवण्याची, अपेक्षांच्या ज्वाळांवर भावना मिसळण्याची आणि शेवटी वास्तवाच्या भानावर आणणारी आहे.


"स्वप्नांच्या शेगडीवर ठेवली भांडी,
आशेच्या ज्वालेत जळू दिलं काही,
भावनांची चव मिसळली त्यात,
कधी गोड, कधी चटका लावणारी…

कणभर प्रेम, दोन चमचे आधार,
थोडा संवाद, नि वेळेचा शिडकावा,
गिरक्या घेत राहिलं मन त्या वाफेत,
संवादाच्या वड्या मात्र तुटत गेल्या…

वाट पाहत बसलो वाढपीसारखा,
कोणी तरी येईल अन् वाढून जाईल,
रुचकर शब्दांचे घास भरवून,
हळूहळू रिकामं करेल हे मनाचं ताट…

पण शेवटी भानावर आलो मी,
स्वप्नांची ती मेजवानी फक्त माझीच होती,
समोरच्या जागा रिकाम्याच राहिल्या,
मी ही एक खयाली पुलाव पकवला होता…"