लग्नानंतरची पहिली रात्र - म्हणजे एक परीक्षा केंद्र...
आणि आत ठेवलेली ती एक पांढरी चादर…
प्रेमाचं नाही, संशयाचं प्रतीक.
ती चादर – अजूनही एक पुरावा शोधते
माणुसकीपेक्षा शुद्धतेचा,
आणि प्रेमापेक्षा शरीराच्या “पुराण” सत्याचा.
पहिली रात्र म्हणे,
एका स्वप्नाचं पहिलं पान असतं,
पण इथे ती रात्र –
एका परीक्षेचं केंद्र बनते.
रक्त पडल्याशिवाय –
"शुद्ध" ठरत नाही बाई,
जणू तिच्या मनाची, विचारांची,
आयुष्यभराची सत्त्वता –
एका थेंबावर मोजली जाते.
कोणी विचारतं का,
त्या चादरीमागे झाकलेली भीती काय असते?
कोणी समजून घेतं का,
की शरीर प्रत्येकाचं वेगळं असतं –
कधी नाजूक, कधी कठीण,
कधी उघडं, तर कधी पूर्वीच बळजबरीनं जखमी?
ती बाई – एक माणूस आहे,
पुरावा नव्हे.
तिचं शरीर – प्रेमाच्या ओलाव्यानं झळाळतं,
रक्ताच्या थेंबांनी नव्हे.
म्हणून सांगावं वाटतं…
त्या पांढऱ्या चादरीला आता मोकळं कर,
फुलांनी सजव – पण अपेक्षांनी नाही,
प्रेमानं, सन्मानानं, समजुतीनं.
कारण लग्न म्हणजे केवळ शरीर नाही –
ते मनाचं एक व्रत असतं.
प्रश्न तिच्या अंगावर नाही,
प्रश्न आपल्या नजरेतल्या दृष्टीकोनावर आहे.
आजही जर आपण एका चादरीवर
एक स्त्रीचं आयुष्य ठरवत असू,
तर प्रेमात आपण नापासच ठरतो..."